In de viezigheid
Het is zaterdagavond en de zon laat zijn laatste zonnestralen zien.
Ik sta in het park te wachten op drie kleine meisjes met hun ouders.
Alles is er klaar voor: een gouden zonnetje, fluitende vogels en ruisende bomen.
De kruidige geur van de bladeren verklappen dat de herfst in aantocht is.
Het doet me altijd denken aan heerlijke herfstvakanties.
Dan hoor ik in de verte hoge stemmetjes en gelach.
Ze komen aangefietst.
Wauw, wat zien ze er geweldig leuk uit in hun schattige jurkjes!
Helemaal op elkaar afgestemd.
We hebben er allemaal zin in.
De kleinste van het stel is al gauw in de weer met het gooien van blaadjes.
Dikke pret!
Ze steelt de show.
Even later zoeken we een nieuw shootplekje, ja daar!
Het zonlicht schijnt heel mooi door de bomen en ik vraag of ze willen zitten.
Ik stel mijn fototoestel in.
Nee, nog een beetje naar achteren.
O dit is mooi, een hele gave bokeh op de achtergrond!
Ik wil op mijn knie zakken als de vader van het stel roept:
Nee! Niet gaan zitten!
Ik schrik me naar.
En dan zie ik het.
Naast mij ligt een dikke vette ruikende je-weet-wel.
Ik ben die vader nog steeds zielsveel dankbaar dat hij me gered heeft van een bruine stinkknie!
En ik durfde niet te vertellen dat het me al eens eerder is overkomen *schaam*!
