Een zere buik
Het is zaterdagmiddag.
Bepakt en bezakt rijd ik weg uit Oud-Beijerland.
Ik heb er zin in!
Vandaag staat er een newbornshoot op het programma.
Het is zo'n drie kwartier rijden en ik zet een rustig muziekje op.
Wat heerlijk dat er navigatie bestaat!
Vroeger zou ik helemaal in de stress zitten of ik de weg wel zou kunnen vinden.
Maar nu is het een eitje.
Bij binnenkomst mag ik de kleine baby gelijk bewonderen.
Wat een schattig ventje zeg.
Zachte roze wangetjes.
Piepkleine vingertjes en teentjes.
En snoeperige oortjes.
Zoals gewoonlijk heb ik van alles bij me.
Van kleedjes tot kleertjes.
De ouders willen graag een van de kledingsetjes
gebruiken die ik heb meegenomen.
Wat leuk staat het bruin pakje!
En het kaboutermutsje past ook precies.
We willen beginnen, maar de kleine ligt te spartelen met zijn beentjes.
Hij heeft duidelijk een zeer buikje.
Huilen, verschonen, drinken, optillen, neerleggen.
Alles wordt geprobeerd.
Maar het helpt niets.
Na veel wiegen lijkt hij even in slaap te vallen,
maar dit is een echte volhouder zeg!
Eindelijk lukt het in vaders armen.
En ook al duurt het bijna twee uur:
we hebben de foto's!
Met een grote glimlach en een camera vol rijd ik weer huiswaarts.
